Een verslag van mijn vliegreis naar Los Alamos en tevens mijn eerste echte blog-experiment (blexperiment?).

Zo, eens kijken hoe dat gaat, zo’n blogartikel schrijven. Waar zal ik beginnen.

De dag voor mijn vlucht heb ik al mijn spullen (reisstekkers e.d.) netjes ingepakt in een grote trekkerstas en een rugtas (voor de handbagage). Eén ding ontbrak echter nog: een laptoptas voor mijn nieuwe 13 inch laptop (dat tasformaat is in geen winkel te krijgen).

Gelukkig had m’n moeder de oplossing. Toevallig had ze nog een tasje van het juiste formaat op zolder liggen (don’t ask…). Met wat simpele ingrepen (lees: een tuinkussen aan de binnenkant, klittenband-strips op het flapje en het hengsel van een oude weekendtas) wist zij deze om te vormen tot een ware (ultra-portable) laptop-tas (uniek in zijn soort).

Nu kon ik met een gerust hart op weg.

Op Schiphol ging alles vrij relaxed en al snel zat ik in het vliegtuig, klaar voor vertrek.

Ik zat op een ideale lokatie voor het nemen van foto’s. Naast me trof ik een aardig amerikaan uit Philadelphia die voor z’n werk kinderzitjes ontwerpt.

Ik zal jullie niet teveel vervelen met al mijn overbodige info. De foto’s spreken eigenlijk voor zich. Ready for take off.

And, take off.

Vaarwel groen, koud kikkerlandje.

Boven de wolken…

…is het altijd mooi weer.

De piloot is zo aardig om even een beetje bij te draaien voor de foto.

Hé, die ijskristalletjes zaten er net nog niet. Hoe hoog zouden we zitten?

Een paar uurtjes lezen, eten en vervelen later… Land in zicht!

Laten we het vliegtuig hier (Philadelphia) maar eens aan de grond zetten. Flaps uit, riemen vast.

Remmen! Lastig om de camera recht te houden.

Zo, uitstappen maar, thanks for traveling with US Airways. Eerst even m’n bagage opnieuw inchecken (veiligheid voor alles) en dan (na twee uurtjes op het vliegveld rondhangen en vliegtuigjes kijken) op naar gate C30. Volgende halte: Phoenix.

Even een aanloopje (zien jullie de waas van snelheid)…

…there we go again (hmm, is het nou zo mistig of is m’n raampje vies…).

Dat belooft niet veel goeds…

Maar even niet naar buiten kijken.

Ah, nu is het weer mooi (Erwin en Piet zouden hier van smullen).

They know I’m comming (alleen wel verkeerd om, slordig hoor).

Aha, als je mijn geouwehoer tot hier hebt volgehouden zul je eindelijk de titel begrijpen.

M’n buurvrouw weet ook niet waarom ze hier hun landbouwgronden circelvormig maken. Misschien gebruiken ze nog werkdieren aan een touw (een tractor in cirkels laten rijden lijkt me nou niet het meest efficiënt). Of ze vinden het gewoon mooi. Of ze vinden het leuk om met pi te rekenen. Erg wiskundig zijn ze overigens niet ingesteld. Want het is nou niet bepaald close-packing (efficiënt gebruik van het beschikbare oppervlak). Als iemand van jullie het weet, zet het in de reply.

Je kunt ze in ieder geval wel makkelijk converteren naar taartdiagrammen in excel:

De aderen van New Mexico (ze staan wel droog zo te zien).

Als je een ander vliegtuig voorbij ziet zoeven merk je hoe snel je zelf gaat (zoef-snelheid/2, relativistische correcties niet meegenomen).

Nog wat mooie uitzichten…

…en dan zijn we er al weer (het was maar een paar uurtjes dit keer).

Aangekomen bij de gate moesten we even wachten omdat de sluis nog niet was klaargezet (of iets dergelijks). Ik had nu niet veel tijd tussen de overstap, dus ik moest flink doorstappen naar gate B25 (helemaal aan de andere kant van het vliegveld). Halverwege werd omgeroepen dat we ons moesten haasten als we nog mee wilden. Dus samen met een lotgenoot maar even een kleine sprint getrokken (het NS gevoel kwam even boven).

Na een korte (45 minuten) vlucht in het donker zijn we veilig geland in Albuquerque, waar mijn begeleider op me stond te wachten bij de bagage band (alles was meegekomen gelukkig). Hij heeft me met zijn auto naar Santa Fe gereden waar ik in een hotel zou overnachten (m’n begeleider had logés, dus er waren geen bedden meer vrij bij hem). Omdat ik nog (21.00, lokale tijd) geen avondmaal had gehad, zijn we onderweg even langs (of moet ik zeggen door) een McDonalds drive-through gegaan, dus ik werd meteen even goed geïntroduceerd in the American Way Of Life.

Op m’n hotel kamer heb snel m’n `voedsel’ tot me genomen en ben daarna meteen gaan slapen (dat ging aardig ondanks de jetlag). De volgende ochtend (7.30 op!) heb nog even snel een paar foto’s genomen (speciaal voor jullie; let even op de prachtige laptoptas die daar nonchalant op tafel ligt).

Mijn begeleider heeft me na het ontbijt weer opgepikt en samen zijn we naar mijn appartement in Los Alamos gereden, waar ik waarschijnlijk de rest van mijn stage zal verblijfen (onderweg kwamen we langs prachtige uitzichten, maar dat is misschien voor een andere keer).

Het was even lastig om de sleutels te krijgen (de mevrouw die daar over ging was toevallig net even niet te bereiken tot en met maandag), maar na de nodige (mis)communicaties is alles goed gekomen en kon ik mijn appartement betreden.

Ik heb zojuist even een paar foto’s geschoten voor een kleine impressie.

Zo, nu zijn m’n vingers moe (op 2.2 km hoogte ben je nu eenmaal wat eerder vermoeid). Tot de volgende blog, yours truly,

This entry was posted on Friday, June 12th, 2009 at 19:25 and is filed under Reisverhalen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.